یاسر یزدانی شاعر
Yaser Yazdani
زندگینامه یاسر یزدانی
زادروز: 11 اسفند 1360
شهر: گرگان
ملیت: ایرانی
پیشه: شاعر، ترانهسرا، نویسنده
سالهای فعالیت حرفه ای: 1384تاکنون
سبک: موسیقی پاپ
جوایز: شاعر برگزیده جشنواره شعر دفاع مقدس
یاسر یزدانی شاعر، ترانهسرا و نویسنده ایرانی روز یازدهم اسفند ماه سال 1360 در شهر گرگان متولد شد. پدرش «سید رسول یزدانی» و مادرش هر دو از فرهنگیان و آموزگاران گرگان بودند. دارای مدرک مهندسی فناوری اطلاعات
و به گفته خودش شخصیت "شاهرخ" در ماجرای حادثه خیابان گاندی یا هم داستان "شاهرخ و سمیه" که در سال ۷۵ رخ داد تاثیر شگرفی در کار ترانه نویسی اون گذاشت.
آثار یاسر یزدانی
از یاسر یزدانی آثار متعددی از جمله ترانه، شعر، داستان، فیلمنامه و غیره منتشر شده است و ترانههای او توسط خوانندگان پارسی زبان بسیاری در ایران و افغانستان و تاجیکستان اجرا شده است. محتوای آثار او بیشتر عاشقانه و اجتماعی است. و همینطور در قالب شعر سپید هم با سرکار خانم سولماز میرانی همکاری هایی داشته اند که به مرحله انتشار نرسیده است.
.همچنین با چند پروژه سینمایی به عنوان ایده پردازی فیلمنامه همکاری داشته است
مجموعه شعرها و ترانههای یاسر یزدانی
از وی سه مجموعه ترانه به نام های
"دیگه نه من ، نه تو"
"بنویس بانو"
و "چند خطی ها"
منتشر شده و در دسترس علاقه مندان می باشد.
ترانه ها و اشعار از یاسر یزدانی
"بابا"
تو هَمونی کِه می گُفتی، تا هَمیشه با مَنی
تویِ آسِمونِ عِشق، فَقَط با مَن پَر می زَنی
نِمی ذارَم یِه نَفَس اَزَم جُدا شی وُ بِری
هَر جا کِه بِخوام بِرَم، تو هَم کِنارَم حاضِری
خوبِ من چِشماتُ وا کُن، منُو از غُصّه جُدا کُن
دُنیا بی تو جایِ من نیست، بی کَسی سِزایِ من نیست
خوبِ من چِشماتُ وا کُن، منُو از غُصّه جُدا کُن
دُنیا بی تو جایِ من نیست، بی کَسی سِزایِ من نیست
وای چِه بی رَحمی زَمونه، گُل می چینی دونه دونه
اونکه آرَمیده اینجا، یِه بابایِ مِهرَبونه
اِی خُدا اونکه تو بُردی، عُمرِ آزِگارِ من بود
گوهَرِ دُردونه یِ مَن، همه یادِگارِ من بود
خوبِ من چِشماتُ وا کُن، منُو از غُصّه جُدا کُن
دُنیا بی تو جایِ من نیست، بی کَسی سِزایِ من نیست
خوبِ من چِشماتُ وا کُن، منُو از غُصّه جُدا کُن
دُنیا بی تو جایِ من نیست، بی کَسی سِزایِ من نیست
“فصل سبز”
تو بهترین بهونه یی
برای پیوندِ دِلا
خوش بو ترین گُل واژه یی
تویِ تمومِ واژه ها
تو انتهایِ حسرت وُ
تلخیِ هَر چی ماتَمی
شروعِ نابِ زندگی
واسه تمومِ عالَمی
به شوقِ دیدَنِت چِشام
روزه یِ بیداری گرفت
خوابُ خجالت زده کرد
ای فصلِ سبزِ پُرشِگِفت
با غم نمی سازی بهار
با شادی دَمسازی بهار
قشنگیایِ دنیارو
تویی که می سازی بهار
با شبِ چارشنبه سوری
بازَم به پیشوازِت میام
زردیمُ می سپُرَم به باد
سُرخیمُ از خدا می خوام!
رَختِ چروکِ کهنه رو
از تَنِ ذِهنَم می کَنَم
تا سفره یِ هفت سینتُ
بِچینی رو خاکِ تَنَم
اُمید وُ آرزومه که
یه سال رویایی باشه
خدا رویِ زندگیمون
بارونِ رَحمَت بِپاشه
با غم نِمی سازی بهار
با شادی دَمسازی بهار
قشنگیایِ دنیارو
تویی که می سازی بهار
“چراغ قرمز ها”
دور می شوی وُ یکی منتظر است
صبر کن، نرو که چِشمهایم به دَر است
صبر کن، بمان به قدرِ یک جمله
که با تمامِ عُمرَم برابر است
خیره می مانی و هیچ نمی دانی
ماتِ حالتِ نگاهت شده ام
بی قرارِ رفتنی، نمی خوانی
بی قرارِ بوسه هایت شده ام
سرِ چهار راهِ آن خیابانی
که یه راهَش به سمتِ دیوار است
پشتِ آن دیوارِ قایِمَکی
بوسه گاهی همیشه بیدار است
رد شو از تمامِ چراغ قرمزها
رد شو وُ بیا جریمه اَش با من
برسان زودتر فقط خود را
خلوتی کن تو لحظه یی با من
تازه کن غنچه ی لبانت را
مثلِ پیچک بِپیچ بر تنِ من
غرق کن بدنم را در آغوشت
بزن آتش به چینِ دامنِ من
چه جنونی بدونِ تو دارم
که زمین وُ زمان پُر از ترس است
که تَمامَن تمام می شوم بی تو
می روی ولی به سویِ او سرمست
می روی؛ دور می شوی؛ نمی دانی
دردِ عاشقی چه بَددردی ست
خیره می مانم وُ نمی مانی
جانِ دلبر! تو که خیالت نیست
جانِ دلبر! تو که خیالت نیست...
سرایندگان: یاسر یزدانی و سولماز میرانی
“گلبانو"
میونِ باغِ دنیا، چه گلها که ندیدم
ولی زِ خارِ هر گل، چه رَنجا نکشیدم
وقتی که زار و خسته، دل از همه بریدم
در اوجِ نااُمیدی، به گل بانو رسیدم
گل بانو، گل بانو، گل بانو چه زیباست
چَشمانِ گیرایَش، دریچه یی به رویاست
گل بانو، گل بانو، گل بانو چه زیباست
امواجِ موهایَش شبیهِ موجِ دریاست
پر از عطوفت و مهر، شبیهِ مهر مادر
کسی به غیر از آن گُل، مرا نکرده باور
شمیم پاکِ مهرَش، منِ مرا سِتانده
شده تمامِ من، او! دگرمَنی نمانده
گل بانو، گل بانو، گل بانو چه زیباست
چَشمانِ گیرایش، دریچه یی به رویاست
گل بانو، گل بانو، گل بانو چه زیباست
هر لحظه آغوش اَش، برای من مُهیاست
“بنویس بانو”
بنویس بانو؛ بنویس از ترانه شدن
از دو دور افتاده؛ که اسیرِ زمانه شدن
بنویس شیرینم؛ تو را به جانِ فرهادَت
که نیشتر شود قلمت بر این زخمِ کُهَن
بنویس باز از آن چکامه هایِ بی وزنت
که معلق است میانِ جانِ من
از دلم تا که میهمانِ این دنیام
که ندارد خیالِ کوچیدَن
بنویس بانو؛ بنویس از پریشانی
مرغِ بی آواز؛ از رهایی چه می دانی...!؟
بنویس وُ افشا کن این مفاهمه را
مثل حلاج باش، بانویِ بارانی
آی از آن حسرتِ همآغوشی
وای از این ناله هایِ خاموشی
بنویس از این وِردِ شیطانی
مثلِ حلاج باش، بانویِ بارانی
من سرم در طنابِ یک دار است
می کَنَم جان ولی نمی میرم
دست و پا می زنم به جان کندن
صد دهان تُف! به رویِ تقدیرم
من و تو هیچ، "ما" شدن را ندانستیم
هر لغت نامه شد دَری به گمراهی
هر چه دل بیش، "ما" رازِ ما طلب می کرد
می کشیدیم به دل کشیده تَر آهی...
جواد مرادی
برگرد
